Saturday, June 27, 2009

:'(

So nakita ko 'tong link na 'to sa Facebook kanina, pinost ni Tin: eto.

Tungkol sya sa "the culture shock of coming home."

"... And when travelers talk about adjusting to coming home, we most always are talking about this - for this is the hardest part. When I came home last year, I didn’t really want to see anyone. I was finding it difficult to adjust from such an 'on the move' lifestyle to such a sedentary one. Yes, I wanted to see my friends and family but here I had just gotten used to the travel lifestyle, and even though it wasn’t always perfect, it was amazing and then all of sudden with one plane ride, it suddenly stopped. The brakes had been suddenly slammed and that was not easy to deal with. To quote Benjamin Button about coming home: 'It’s a funny thing about comin’ home. Looks the same, smells the same, feels the same. You’ll realize what’s changed is you.'"

Ang... swak.

Siguro less than a month na lang ang itatagal ko dito. Antagal ko nang hinihiling nitong pag-uwi na 'to men.

Matapos kong maranasan sa Japan ang lahaaaaat ng klaseng kahihiyan, lahat ng pagod, hirap, hinanakit, pag-iyak, ito pa pala ang piiinakamalupet sa lahat: ang pamamaalam.

Kanina binuking ako ni Kuya kina Mr. Nonki na uuwi na 'ko in a month (kahit na ilang beses kong pinagpilitang wag na wag nyang sasabihin.) Hindi ko sinasadya, pero sumakto sa 'kin ang mga katagang "burst out crying."

Parang ngayon lang nangyari yun sa buong buhay ko.

Parang at that instant lang kasi nag-sink in... uuwi na 'ko. Wala nang Mr. Nonki na kahit kelan namin puntahan, welcome na welcome ang pambubulabog namin (at laging may libreng inumin at pagkain bukod pa sa inorder namin.) Wala nang laging magpapaalala na mag-ingat sa sipon, wala na yung soooooobrang loving na neighborhood couple na walang ibang ipinakita sa amin kung hindi kabaitan, wala na yung kung tutuusin naging mga magulang ko dito sa Japan.

Wala na yun. Kasi uuwi na 'ko. :'(

Hindi ko ata kakayanin 'to. :'(

Saturday, June 13, 2009

Friday, June 05, 2009

I feel like a million bucks.

I hope I never forget today.
Stuff:

1. Teddy bear mailing me about a present.
2. Anjo copying our fix (which he was dissing last year.)
3. Berating someone for copying and pasting IBM King English (automatic Japanese to English translation software) and then finding out he wasn't using IBM King. (It was his own writing.)

Sorry, this post is more a note to myself more than anything else. Just so I don't forget how happy I was today. :)